قبل از ابداع خودرو، اشخاص سوار بر کالسکه مهاجرت ميکردند و اسبها، وظيفه تکان کالسکه را بر ذمه داشتند. اين کالسکه فاقد کيف، صندوق يا اين که هرگونه محيطاي براي مراقبت وسايل بودند. در اواخر قرن 19 ميلادي و اوايل قرن 20 ميلادي، ماشينها بهتدريج دوست داستني شدند، اما در پياده سازي آنها نيز اثري از صندوق عقب خلا، لااقل خير صندوق عقبي که مشابه به مثالهاي مدرن باشد.
رانندگان، صندوقي را به نصيب عقب ماشين وصل ميکردند و وسايل ضروري را داخل آن ميگذاشتند. به اين ترتيب، واژه و کلمه «صندوق عقب» پديدآمد. ورژنهاي ابتدايي صندوق عقب، به صورت سفارشي و بسته به نوع خودرو ساخته و در نصيب عقب جاسازي ميشدند. طبق گزارشهاي بهدستآمده، يک کمپاني صندوقساز فرانسوي به اسم Moynat پيشگام تشکيل داد صندوق عقب براي ماشينهاي متعدد بود و کاربرديترين و توسعه يافتهترين صندوقها را ساختوساز ميکرد. ولي چه مجال صندوق عقب با خودرو يکدستسازي شد؟ خودروسازان آمريکايي مثل بيوک و دوزنبرگ، اوليه خودروسازاني بودند که صندوق را به بخش عقب ماشين افزودند. هرچند صندوق عقب دراين خودرو يک طرح ابتدايي و جدا از هم از بدنه بود. اوليه مثالهاي يک دستسازي صندوق عقب با خودرو در دهه 1930 ميلادي ظواهر شدند. سبک 1934 سدان بيوک Club و سبک 1936 کابريولت مرسدس بنز 500K جزو اول ماشينهايي مي باشند که صندوق عقب با بدنه آنان يک دستسازي گرديده بود. همچون اکثري از خودروهاي مدرن، صندوق عقب ماشين عمدتا در بخش عقب قرار داشت و دارنده يک سرپوش يا اين که درِ قفلشدني بود که فضاي کافي براي جاسازي چمدانها و وسايل مورد نياز را مهيا مياورد. اين در که به سمت بالا گشوده ميشد، در آجل نيز به همين صورت باقي ماند و در دهههاي آجل صرفا بهبودهايي روي آن شکل گرفت.
سنسور دریچه گاز چه قسمتهایی دارد؟